Antwerpen - Mechelen 26 km

Wij hebben thuis een wasautomaat

Weet je wat mijn moeder doet, die doet al mijn vuil ondergoed

In de was-, was-, was-, wasautomaat            Huub Hangop (Wij hebben thuis een) Wasautomaat

De eerste gang van de echte pelgrim is natuurlijk de Jacobskerk, maar die gaat pas om 2 uur open. Weer geen stempel.

Jacobskerk Antwerpen

Dan maar koffie gaan drinken. De wasbar (nee niet de wasbeer) is een concept dat ik nog niet kende. Duveltjes drinken terwijl de machine het geel uit je onderbroeken wast. Wie wil dat nou niet?

De wasbar

Ik maak er kennis met Paul en Joke Kramer uit Spijkenisse. Ze vragen of ik heel de tijd alleen loop. Ik leg hun uit dat ik wel met anderen loop, maar nooit langer dan drie dagen.

'Ja, zo is het bij ons ook begonnen,' zegt Paul, 'maar vandaag zijn we 55 jaar getrouwd.'

Ik wens ze een behouden vaart in hun huwelijksboot.

'Het schip zal wel eens een keer zinken,' zegt Paul.

Ik wens ze toe dat dit nog lang mag duren. 

Joke en Paul Kramer

Edelsmid/kunstenaar en ontwerpen Helena Schepens (www.helenaschepens.com) gaat voor ze haar winkel opent nog even groenten oogsten op haar tuin. Dan ziet ze een man met schelp aan zijn rugzak lopen. Ze aarzelt geen moment, draait om en vraagt beleefd of ze een stukje met hem mee mag stappen.

Zulke verzoeken krijgt de man met schelp graag vaker.

Helena Schepens

Helena vraagt naar de leeftijd van de man met schelp. Dus laat hij al zijn schroom varen en vraagt naar haar leeftijd.  Toen hij zo oud was als zij nu begon hij met pelgrimeren.

'Ja 40 is de leeftijd waarop je je afvraagt wat je nog wilt doen in je leven,' zegt Helena. Ze zou ook nog graag een keer naar Compostela stappen, maar ze heeft twee jonge kinderen. Dus het zal voor later zijn. 

'Heeft u soms iets waar we u op kunnen volgen?' vraagt Helena. Deze vrouw begrijpt de man met schelp.

Een app met de route is erg bijzonder, maar nu klopt er toch iets niet. Aan het einde van een pad moet de pelgrim een keuze maken, links of rechts, maar de app zegt rechtdoor. Er is een vaag pad, maar dat loopt dood op een watertje. Dan het water maar gevolgd tot er een boom over ligt. Balancerend naar de overkant, maar daar is het een ondoordringbare kluwen van doornenstruiken. Dan via de berm van de snelweg tot er weer een pad is. 

Omgevallen boom dient als brug

Door de berm

Het moet nog middag worden en het is al een bijzondere dag. Twee waardevolle ontmoetingen en een klauteravontuur.

De rest van de dag verloopt minder voorspoedig. Alle mogelijke gastadressen geven niet thuis als ik ze bel. Vorige pelgrimage wist de Dienst voor toerisme een hotel met 'democratische prijzen' maar die tijd is voorbij, blijkt als ik ze bel. Ze houden me nog wel een worst voor in de vorm van een stempel, maar ze sluiten om 4 uur en dan ben ik nog niet in Mechelen.

En ook het weer betrekt. Via het riviertje De Nete (volgens Clemens Sweerman de vieze man van Europa) bereik ik Mechelen. 

Veemarkt Mechelen

Tja beste volgers, ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik zit nu in een veel te duur hotel. Niet des pelgrims, maar het alternatief was buiten slapen.  En tegenover het hotel is nota bene het voormalig klooster van de Arme Klaren voor wie ik dankzij Mireille Madou een zwak heb.

Het kan bijna niet erger. Ik wentel mij dan ook in stof en as.

Voor morgen heb ik dan ook vast een overnachting in de pastorie van Anderlecht geboekt. 

Hotel Elisabeth (met die ring)

En nu zit ik zoet mijn blog te tikken in een café met muziek van Black, Spandau Ballet, Eurythmics, Frankie goes to Hollywood, Roxy Music . Muziek van de tijd toen ik 'op kot ging.'

'Ah dan zijde gij jonger dan ik,' zegt een man met alpino aan de bar.

Dit maakt de dag weer goed.

O ja en de vriendelijke receptioniste heeft naar eigen zeggen 'met liefde' een stempeltje in mijn pelgrimspaspoort gezet. Dit maakt die dure overnachting toch weer helemaal goed. 

P.S. Het zat met toch niet lekker dat ik de naam van die vriendelijke receptioniste niet wist. Dus voor het slapengaan nog even aangepapt met Felicity. Ze vertelde dat die ring bovenaan het hotel ooit was gewonnen door iemand uit Mechelen die hem aan het gebouw heeft geschonken.