Mechelen - Anderlecht 39 km

Huilen is voor jou te laat, ik kom niet meer.
Wacht maar niet op mij, het is de laatste keer.

                        Corry en de Rekels, Huilen is voor jou te laat

Huilen was ook te laat voor de bewoners van de 14 arbeiderswoningen in de Rekelstraat in Eppegem in augustus 1914. De oprukkende Duitsers brandden de woningen een voor een af zonder dat dit een strategisch doel had. De schrijver Stijn Streuvels was in 1915 een van de eerste ramptoeristen. 'Het was met een gevoel van ontzag en schroom dat we de rampplek naderden. De mensen die wij aanspraken schenen iets bijzonders op hun gelaat en in de stem te hebben. Iets wat hen door de verschrikking was bijgebleven.'

Ja oorlog is helaas van alle tijden. 

In tegenstelling tot mijn lieve wandelvriendin Annemarie laat ik de kerk niet links liggen. In de Romboutskathedraal van Mechelen heeft de kerkfabriek St. Rumoldus zo waar een mooi stempeltje voor me.

De route gaat verder langs het jaagpad langs de Zenne wat niet zonder gevaar is. 

Het jaagpad langs de Zenne

In Grimbergen passeer ik een ruine.

Via Strombeek-Bever kom ik in Brussel. De afstand van vandaag baart me zorgen. Ik heb afgesproken met de priester in Anderlecht, maar die is pas om 7 uur thuis en om half 8  heeft hij al de volgende vergadering. Ik bestudeer de mogelijkheden van openbaar vervoer, maar kom daar niet verder mee. 'nee, dat zijn de bussen van Brussel,' zegt een chauffeur de ik aanspreek, 'wij zijn van het streekvervoer.'

Als ik weer verder loop, merk ik ineens dat ik mijn camera niet meer heb. Ik ga het drukke plein rond, maar nergens meer te zien. Tegen beter weten ga ik een café in om te vragen of hij daar soms is gebracht. En juist als ik daar binnen ben komt een Arabibsch sprekende jongeman hem brengen.

Bedankt Farid

Ook dit is Brussel

Klokslag 7 uur arriveer ik op mijn overnachtingsadres.

Mijn onderkomen in Anderlecht

En terwijl priester Guido vergadert, stijg ik boven mezelf uit in zijn keuken. 

Heb me vandaag wat verkeken op de afstand. 39 km is echt te veel. Fysiek kon ik het wel aan, maar je bent de ganse dag aan het jagen. Dat is toch niet mijn idee van pelgrimeren. Voor morgen daarom maar vast iets op loopafstand geboekt. 

Kreeg gisteren nog een aardige mail van Helena die 's morgens een eindje met me mee was gelopen.

Het is wonderlijk wat er gebeurt als je al je zintuigen opent onderweg: er is zo veel te zien en te horen rondom, er zijn zoveel kansen op mooie ontmoetingen. En wanneer mensen de moeite doen om elkaar tegen te komen stuit je binnen de kortste keren op gemeenschappelijke linken of herkenning. Geniet nog volop van deze intense ervaring!

 Fijn dat onze stappen op deze aardbol vandaag eventjes gezamenlijk liepen, 

Dat heb je mooi gezegd Helena.