Ik bel je zo maar even op

                                                                               Gordon

 

In de jaren negentig van de vorige eeuw werkte ik in een bibliotheek waar regelmatig mensen boeken terugbrachten over de tocht naar Santiago de Compostela. Dat wilde ik ook nog wel eens doen.

 

Lina Brouwer-Mol

In 1997 overleed mijn moeder. Ze had aan het eind van haar leven het idee dat ze er niet had uitgehaald wat erin zat. Ze kon goed leren, maar ze had de mulo niet afgemaakt. Ze was muzikaal, maar ze had geen instrument leren bespelen.

Voor mij  was het een oogopener. Ik dacht: straks ben ik zo oud en denk ik, ooit wilde ik naar Santiago gaan, maar ik ben nooit van huis vertrokken.

 

Twee jaar later vertrok ik. Mijn vader – nog niet zo lang weduwnaar vond het niet zo leuk dat zijn enige zoon zo’n lange reis ging maken. Om hem gerust te stellen kocht ik een mobiele telefoon – destijds een nouveauté. Dan konden we af en toe eens bellen.

 

Al snel begreep ik dat hij verwachtte dat ik elke dag zou bellen. Ik moest me hier wel even overheen zetten. Je ging niet de wijde wereld in om elke dag met je vader te bellen. Maar ik begreep ook dat er een tijd zou komen dat ik zou denken: kon ik hem nog maar elke dag bellen.

 

Piet Brouwer

Twee jaar later kwam die tijd. Bij het leegruimen van zijn flat vond ik een enveloppe waarop stond: vertrek Goede Vrijdag 2 april.

Ik zag in het priegelige handschrift van mijn vader een heel dagboek dat hij op basis van onze telefoongesprekken had gemaakt.

 

Ik was hierdoor zo ontroerd dat ik tegen mijn vriendin Annemieke zei: ‘Als het weer Goede Vrijdag is, vertrek ik wee op pelgrimage, maar nu ter nagedachtenis aan mijn vader.

 

Sindsdien ben ik verslaafd aan het pelgrimeren.

Maandag 7 maart a.s. vertrek ik weer.

 Valt het je op dat de zon feller schijnt 

als de rook om je hoofd is verdwenen

                                            Boudewijn de Groot

In de middeleeuwen was het gebruikelijk dat pelgrims na aankomst in Santiago hun kleren verbrandden op het dak van de kathedraal als symbool van een nieuw leven na de pelgrimage. En nee, lieve pelgrims, kom nu niet aan met het verhaal dat ze dat in Fisterra deden. Dat ritueel werd pas in de jaren negentig van de vorige eeuw nieuw leven in geblazen.

Ik besloot al voor mijn pelgrimage kleding te verbranden.

Net als kant-en-klaarmaaltijden hebben mensen een uiterste houdbaarheidsdatum. De mijne was bij een bepaalde activiteit die ik 23 jaar met hart en ziel gedaan heb, verstreken. Dingen die ik schertsend bedoelde werden door de andere partij als beledigingen opgevat. Een gesprek om de lucht te klaren resulteerde in het tegenovergestelde.

Het T-shirt dat ik bij dat gesprek aanhad, stond voor mij symbool voor een fase in mijn leven die ik achter me wilde laten. Ik vond het een mooi ritueel om dit voor mijn pelgrimage te verbranden ten teken dat ik een nieuwe fase inging. 

Zo kon ik het deksel op die doofpot sluiten.

Het vuur was de afsluiting van iets ouds.

Er is ook een nieuw begin. Met mijn vriend Pieter-Bas ben ik bij de notaris geweest om een nieuwe stichting op te zetten. Met www.pelgrimszin.nl gaan we mooie nieuwe dingen voor pelgrims doen die je nog nergens anders ziet.

De ondertekening van de aanvraag voor een bankrekening op het ING-kantoor te Heerenveen

We hebben er beiden veel zin in. 

Pelgrim André opnieuw op pad (Waar je zin in hebt)

Maandag 7 maart dan is het zo ver, dan vertrekt pelgrim André - ook wel bekend als juf Annette  - voor een nieuwe pelgrimage te voet vanaf huis naar Santiago de Compostela.

Op deze blog elke dag een nieuw avontuur.

Ik zou het leuk vinden als je me wilt volgen.

Pelgrim Andre

Pelgrim André in 2015

Pelgrim André in 2022