Hank - Breda 31 km 

Het leven is goed in het Brabantse land

Het land waar mijn wieg heeft gestaan

Vandaag zou Mireille Madou 91 geworden zijn. Via mijn pelgrimsvriendin Adrie Dik raakte ik in 2008 met haar bevriend. Ze was meer dan tien jaar een trouw volger van mijn blogs. Dagelijks poste ze een commentaar als ik weer eens op pelgrimage was. Soms met een kunsthistorische tip, maar vaak ook met een humoristische en spitsvondige kwinkslag. Deze pelgrimage is de eerste zonder Mireille.

Mireille tijdens mijn pelgrimage in 2015

Na de brug over de Bergse Maas volgt er een lange saaie weg door een industriegebied. 
                     

De weg gaat eindeloos door, mijn rug gaat opspelen en ik verlang naar even zitten met een kop koffie.

Maar dat zal er voorlopig wel niet in zitten. Ik begin me zelfs af te vragen wat er nu zo leuk is aan pelgrimeren. 

De Markt in Geertruidenberg wordt gedomineerd door de koeltoren van de Amercentrale. 

Horeca genoeg, maar allemaal nog gesloten om half tien.

Op een terras zit een jongeman. Nee, de zaak is nog niet open, maar een eindje terug is een winkeltje met een koffiehoekje. 

Als ik daar naar toe loop, maakt een man een wijds uitnodigend armgebaar. 'Op zoek naar koffie zeker? Ja, ik zag dat mijn zoon je wegstuurde, dat kan natuurlijk helemaal niet, een pelgrim wegsturen.

Erik heeft zelf ook een keer van huis naar Santiago gelopen. 'Ja, ik weet wat het is als je zin in koffie hebt, en alles is gesloten.'

We zitten gezellig aan de stamtafel en praten honderduit. Erik zegt letterlijk hetzelfde als ik altijd zeg. '

'Met pelgrimeren heb je maar drie zorgen: 'waar moet ik heen? Waar eet ik en waar slaap ik?

Heiligen houden voor het raam de wacht

Ik krijg van Erik drie koffie, een eierkoek, een sinaasappel en een worstebroodje (we zijn tenslotte in Brabant).

Na een half uurtje sta ik op om af te rekenen, maar van geld wil Erik niet weten.

Ik ben ontroerd. Dit zijn de ontmoetingen die een pelgrimage meer maken dan een wandeltocht. Dan realiseer ik me opeens dat ik in Geertruidenberg ben en dat de beschermheilige van de stad Gertrudis van Nijvel is. 

Mireille is ooit cum laude gepromoveerd op de Heilige Gertrudis Voor mij is deze ontmoeting een duidelijk Jacobusmoment. Het tweede deze reis (het eerste was Annemarie die oma werd terwijl ze een stukje van mijn pelgrimage meemaakte).

Na deze ontmoeting loop ik op vleugels naar Den Hout. Klein ongemakje, volgens de app moet ik rechtdoor, maar daar is geen weg. Dan maar over de spoorlijn. Die is lang niet meer gebruikt en ik moet me door doornenstruiken worstelen. 

Den Hout is een van de weinige dorpen in Nederland waar de bomen op de brink eigendom zijn van een vereniging van eigenaren. 

Vlak voor Breda kom ik Jelle en Boris tegen. Ze vragen wanneer ik in Santiago denk te arriveren. 'In juni? Dan moet je nog flink doorlopen, dan zou ik maar niet overal zo lang staan te kletsen?'