VERLATEN VAN VERSTEENDE ZEKERHEDEN

    

Terwijl ik uit aan het zoeken was hoe de tent ook al weer opgezet moest worden, bezochten mijn pelgrimsvrienden Hans en Anneke een kerkdienst.

Het slotlied deed hen aan mijn vertrek morgen denken. Ze wilden dit jacobusmoment graag met me delen.

En ik deel het graag met mijn volgers want het is inderdaad zeer toepasselijk. Vooral die versteende zekerheden raken me.

Dat wij onszelf gewonnen geven

aan het bevrijdende bestaan.

Aan wat ons uitdaagt om te leven.

Dat wij de stille roep verstaan.

 

Dat wij versteende zekerheden

verlaten om op weg te gaan.

Dat niet de greep van het verleden

ons achterhaalt en stil doet staan.

 

Dat wat wij hebben ons niet gijzelt,

dat wij van elke dwang bevrijd,

naar onbekende plaatsen reizen.

Dat Gij ons onderkomen zijn.

 

                                   Tekst: René van Loenen