Alkmaar – Uitgeest 25 km

 

Toen hij de deur uitging met het paspoort in zijn jas

Had zij totaal geen erg in stond de snelkookpan op het gas

Ze zouden zo gaan eten de vier placemats lagen klaar

Daar stonden oude auto’s op maar hij droeg half lang haar

                                                Conny Vandenbos, De noorderzon scheen

 

Ja, het was op een maandag dat hij verdween, een schitterende tekst van Kees van Kooten.

Zeven jaar geleden zei mijn Annemieke: ‘Ik ga naar mijn werk, dan kan jij rustig vertrekken.’ Dit keer is er een openbaar uitzwaaimoment.

 

Buren Peter en Marga Schelvis, Pelgrimsvriendin Carla Moring, Paul (broer van pelgrimsvriend Henk Ursem en pelgrimsvrienden Hans en Anneke Tijsen

Pelgrimsvrienden Carla en Henk lopen vandaag zelfs mee. Carla tot Heiloo, Henk de ganse dag.

 

In Alkmaar wil ik in het gemeentehuis een stempeltje in mijn pelgrimspaspoort halen. Het meisje aan de deur reageert enthousiast, ze heeft zelf de Camino Francés gelopen, maar binnen tref ik een vrouwelijke zuurpruim. Nee, een stempeltje dat gaat niet. Tijdens mijn pelgrimages heb ik honderden stempeltjes gehaald, ook vaak in gemeentehuizen, maar in mijn woonplaats is dat niet mogelijk. Wel jaarlijks de ozb verhogen, maar een vredelievende pelgrim een stempeltje geven, ho maar.

 

Met Henk langs het Noordhollandsch kanaal

In Heiloo heeft men het pad door het bos vernieuwd. ’s Avonds was het altijd een wat eng pad, er is geen straatverlichting. Men heeft nu het asfalt lichtgevend gemaakt, het lichtend pad.

 

In Heiloo wacht mijn lieve schoonheidsspecialiste Edith – we kennen elkaar al 17 jaar  - me op om me goede reis te wensen.  Van de kapsalon krijgen we koffie en jawel, zelfs een stempeltje. Veel waardevoller dan dat gemeentehuis.

 

Schoonheidsspecialiste Edith

En voor de mensen die zich afvragen of ik wel eens bij de kapper kom: ja meer dan jullie denken.

Stempeltje van de kapsalon (en eerste stempeltje van pelgrimsvrienden Hans en Hilde van den Breul

Via Limmen gaat het naar Uitgeest waar ik de trein naar Amsterdam pak om bij mijn vriendin Katrien te overnachten. Als dank voor de gastvrijheid trakteer ik haar op een etentje.

 

Katrien toont waar zij woont, in de Kinderdijkstraat

Ja, Edith zei het nog, de voorjaarszon is best al wel sterk. Ik ben verbrand in mijn gezicht. Morgen maar even langs het Kruidvat.

 

Het was een mooie dag samen met mijn (pelgrims)vrienden.