Parijs - Alkmaar 512 km

"Morgen sollst du mir
Was schreiben"
Zegt ze dicht bij vaders wang
"Ewig will ich bei dir bleiben"
Maar dat vond vader wel wat lang

                                    Toon Hermans, Vader gaat op stap

Ja, eeuwig is wel wat lang, dacht ik ook toen ik me aanmeldde voor het 'eeuwigdurend gebed' in de Sacré Coeur. Het gaat hier om La nuit d'adoration. In de uren dat de kerk gesloten is, wordt er een soort kettinggebed gehouden. Je kunt je opgeven om een uur te bidden. Je krijgt dan een bed in de slaapzaal of een kamertje apart tegen een geringe vergoeding.

Sacré Coeur om 5 uur in de ochtend

Ik had de tip gekregen van Huberta van L'esprit du chemin die hier al enkele keren aan had meegedaan. Je moet je wel minimaal 24 uur van tevoren aanmelden want ze willen voorkomen dat het een soort noodopvang voor Jan en alleman wordt.

En dat had ik dus niet gedaan. In eerste instantie was het antwoord dus nee toen ik me persoonlijk bij de accueil aanmeldde. Maar ik heb de zuster eens heel lief aangekeken en toen mocht het toch. Ik moest me 's avonds tussen half negen en kwart voor tien melden.

Om negen uur 's avonds uitleg van een zuster over het hele gebeuren. Om tien uur naar de mis geweest waar tot mijn verbazing zo'n twee a driehonderd mensen aanwezig waren.

De preek ging over de verloren zoon. Bijzonder want voor dat schilderij had mijn nieuwe pelgrimsvriendin Martine in Halle een foto van me gemaakt. 

De verloren zoon. Foto: Martine de Wolf

Na de mis werden de mensen door de beveiliging met zachte drang gemaand de kerk te verlaten. Ik mocht blijven toen ik mijn sleutel van mijn kamertje liet zien.

Gekozen voor het uur tussen 5 en 6, dan kon ik eerst nog wat slapen. Toen ik om 5 uur de basiliek binnenkwam - zat daar een man op zijn knieen die opstond toen hij mij zag komen. De kerk was vooral door kaarsen verlicht. Zeer bijzonder om daar in je eentje te zitten. Ik moest denken aan die lange rijen die zondagmiddag voor de ingang stonden.

Tijdens het uur heb ik alle indrukken van de voorbije reis aan me voorbij laten gaan en 'gebeden' voor de mensen die ik tijdens mijn tocht heb ontmoet en ook voor mijn dierbaren. 

Het was een mooie en waardige afsluiting van mijn pelgrimage die zeker geen teleurstelling was zoals sommige mensen op Facebook dat voor me invulden. 

Graag verwijs ik nog eens naar mijn column die ik daarover schreef. En over dan invullen voor anderen ga ik binnenkort een column schrijven. 

Dit was de laatste aflevering van mijn blog. Dank aan alle volgers, het waren er constant rond de 400. Leuk dat jullie er waren en dank voor alle reacties, zowel op de blog als via de mail en de app.