Ik bel je zo maar even op

                                                                               Gordon

 

In de jaren negentig van de vorige eeuw werkte ik in een bibliotheek waar regelmatig mensen boeken terugbrachten over de tocht naar Santiago de Compostela. Dat wilde ik ook nog wel eens doen.

 

Lina Brouwer-Mol

In 1997 overleed mijn moeder. Ze had aan het eind van haar leven het idee dat ze er niet had uitgehaald wat erin zat. Ze kon goed leren, maar ze had de mulo niet afgemaakt. Ze was muzikaal, maar ze had geen instrument leren bespelen.

Voor mij  was het een oogopener. Ik dacht: straks ben ik zo oud en denk ik, ooit wilde ik naar Santiago gaan, maar ik ben nooit van huis vertrokken.

 

Twee jaar later vertrok ik. Mijn vader – nog niet zo lang weduwnaar vond het niet zo leuk dat zijn enige zoon zo’n lange reis ging maken. Om hem gerust te stellen kocht ik een mobiele telefoon – destijds een nouveauté. Dan konden we af en toe eens bellen.

 

Al snel begreep ik dat hij verwachtte dat ik elke dag zou bellen. Ik moest me hier wel even overheen zetten. Je ging niet de wijde wereld in om elke dag met je vader te bellen. Maar ik begreep ook dat er een tijd zou komen dat ik zou denken: kon ik hem nog maar elke dag bellen.

 

Piet Brouwer

Twee jaar later kwam die tijd. Bij het leegruimen van zijn flat vond ik een enveloppe waarop stond: vertrek Goede Vrijdag 2 april.

Ik zag in het priegelige handschrift van mijn vader een heel dagboek dat hij op basis van onze telefoongesprekken had gemaakt.

 

Ik was hierdoor zo ontroerd dat ik tegen mijn vriendin Annemieke zei: ‘Als het weer Goede Vrijdag is, vertrek ik wee op pelgrimage, maar nu ter nagedachtenis aan mijn vader.

 

Sindsdien ben ik verslaafd aan het pelgrimeren.

Maandag 7 maart a.s. vertrek ik weer.